თ [Digital Love]

Душа моя поет, душа играет в трубы,
Но сердце иногда грызет глухая грусть.
Я вспоминаю твои глаза и губы,
Я чахну без тебя, я чахну – ну и пусть.

– Илья Лагутенко и “Браво” – “Мне грустно и легко”

ახლა მეხუთე ჭიქა ღვინოს ვსვამ. წითელია. “მუკუზანი” მგონი, თუმცა არ ვარ დარწმუნებული. სულ არ ვაპირებდი ღვინის სმას დღეს. არც დალევას, საერთოდ. ცოტა ხანი სახლში ჯდომა მინდოდა და ჩემი საყვარელი საქმიანობით – ფიქრით დაკავება. არ მაცალეს. თუმცა, ეს არ ნიშნავს, რომ ცუდი იყო.

18:29-ზე თიკამ დამირეკა. მაიაკოვსკის ძეგლთან ვართო და ჩამოდიო ორი წუთით. ახალი გაღვიძებული ვიყავი და იმ დროისთვის მხოლოდ Farmville-ში მოსავლის აღება და ახლის დათესვა მოვასწარი. სახეც არ დამიბანია. გუშინ ბევრი ვიარე თიკასთან ერთად. მთელი ღამე და მეძინა.

ჩავედი. მიუხედავად იმისა, რომ ფეხები მტკიოდა და ზოგადად, ჭუჭყიანად ვგრძნობდი თავს, ორი ვარიანტი შევთავაზე: ძმასთან, მის ძმაკაცებთან და რძალთან ამოსვლა ან ჩემთან, არეულ ბინაში მისვლა. ჩემთან არჩიეს. შემრცხვა. იმ მოსაზრებით, რომ დარწმუნებულიყვნენ თავიანთი გადაწყვეტილების სიმტკიცეში, სახლიდან ღვინის ბოთლის წამოღება მოვიმიზეზე და ცოტა ხნით მარტო დავტოვე. გუშინ მაჩუქა თიკამ. “მუკუზანი”. არ მიყვარს ღვინო.

მოვედით. ლიფტი არ მუშაობდა. ისევ ფეხით ვიარეთ. გზაში ნათკას ახალი წელი მივულოცე და დავუდასტურე, რომ ეს სამი ხმაურიანი გოგო ჩემი სტუმარი იყო. ჩემი მეკვლეები გახდნენ. პირველი ვინ შევიდა არ მახსოვს. ნუ, მახსოვს, მარა რა ქვია – ეს არა. ალბათ, მერე დავიმახსოვრებ ან არასოდეს აღარ ვნახავ ცხოვრებაში. რა იცი, რა ხდება. საერთოდ, თიკასთან მიმართებაში არასოდეს არ ვიცი – რა ხდება.

მე, თიკა და nike

მე, თიკა და nike

ამიტომაც, თავს ვიკავებდი თიკაზე პოსტის დაწერისგან. 4-ედ ვნახე. 2 ჯერ ერთ დღეს, ერთხელ გუშინ და დღეს. არასოდეს არ ვიცი როგორ მოიქცევა. როდის წავა. მე მგავს. მეც ზუსტად ასეთი ვარ და ამიტომ უჭირთ ჩემთან ხშირი ურთიერთობა. მისი სპონტანური გადაწვეტილებები კი ჩემთვის ერთგვარ აზარტად იქცა, თუმცა თამაშს ამას არ დავარქმევ. მეყო თამაშები. Game Over. მე წავაგე, თუმცა გამარჯვებულად ვრძნობ თავს. მარა, თიკა რა შუაშია.

ა, ხო არის. მისი მეგობარია. ამიტომაც, ძალაუნებურად მასზე მიწევს ლაპარაკი. თუმცა, ვფიქრობ ეს მალე მორჩება. ძალიან ბევრი გვაქვს მე და თიკას სხვა საერთო. ამოვწურავთ თემას, გადავალთ სხვაზე. იმედია. მაგრამ, თიკა უფრო რომანტიულია ვიდრე მე, ჯერა რაღაცეების. მე უკვე აღარ.

19:28-ზე თიკა და მისი მეგობრები წავიდნენ. ისევ მარტო ვარ. არც ოჯახთან ერთად, არც მეგობრებთან. ცუდად არ ვარ, მაგრამ მარტო ვარ. ტეხავს. მაგრამ, თან – არა. მიყვარს მარტო ყოფნა. ბევრი ქცევა მაქვს ისეთი, რომელსაც მხოლოდ მარტო ყოფნისას ვასხავ ხორცს. ვის არ აქვს რო?:) თუმცა, რამე რადიკალურად პახაბნის გაფიქრება ამ მომენტში არ არის აუცილებელი.

მერვე ჭიქა დავისხი. ცოტა მთვრალი ვარ. თიკა სკაიპშია. “midiiiii, chems magivradac dalie. chatvale shentan ertad var” მწერს. კი ხარ, თიკა, მაგრამ არ ხარ. თავს მეორედ აღარ მოვიტყუებ. მეყო ციფრული სიყვარული. კმარა. მგონი, კიდევ დარჩა ღვინო… ა, ჰო, მეორე ბოთლიცაა.

Пройдет какой-то срок – тебя я позабуду,
Улыбку и глаза забуду навсегда.
Увидеть бы тебя в последний раз, но чуда,
Увы, напрасно ждать, – пора чудес прошла.

Пора чудес прошла, прошла пора героев,
Прошла пора цариц, волшебниц и богинь.
Мне грустно и легко. Иллюзий я не строю
И снова, сквоэь туман, я вижу неба синь.

Top 100 of 2009

Oh, what a waste of time it is
To indulge inside of bliss
Getting ready for another year like this
Another year to lie
Another year goes by

ჩემი წლის ნომერი 1. დიდი მადლობა დადას აღმოჩენისთვის. თანაც, ორი ადამიანის სახელით:)

ამ ბოლო ხანებში ხშირად ვფიქრობ იმაზე, რომ სულ არ არის აუცილებელი რომელიმე სულიერი ორ-ფეხზე-მდგარი არსების მეგობრების გაცნობა იმისთვის, რომ მიხვდე თუ რას წარმოადგენს იგი. საკმარისია მხოლოდ რამდენიმე კითხვა დაუსვა იმის თაობაზე, თუ რას უსმენს. და ეს, ხშირ შემთხვევაში, ამართლებს.

ასე მაგალითად, ვერასოდეს ვმეგობრობდი ადამიანებთან, რომლებიც უსმენენ Mariah Carey-ს, Lara Fabian-ს, Celine Dion-სა თუ Алла Пугачева-ს მტრის ბანაკიდან. შესაბამისად, მუსიკალური გემოვნება, რაღაც გარკვეულ პერიოდში ჩემთვის ადამიანის ერთგვარ სავიზიტო ბარათად იქცა და პირობითად “ცუდი” თუ “არამნიშვნელოვანი” შემსრულებელი, ზუსტად იმავენაირად მოქმედებს პირველად შთაბეჭდილებაზე, როგორც სახელები: ფუჩქი კრიჭინაშვილი, ფემისტოკლე ზეცაშვილი ან ვარგისო ნამზითიშვილი.

საკუთარი პიროვნების გამოხატვისთვის კი, ამ შემთხვევაში ჩემს თავს ვგულისხმობ, ბლოგზე უკეთესი არენა არ არსებობს, ამიტომ აქ უკვე მეორედ თავს მოვუყვრი იმ 100 სიმღერას, რომელიც  2009 წლის განმავლობაში, ყველაზე ხშირად მოვისმინე. ეს კი, თავის მხრივ, ამარიდებს ამ პოსტში კონკრეტული ფაქტების და პიროვნებების დასახელებას, რადგან 100-ეული ყველაზე კარგად გამოხატავს იმ განწყობებს, რომლებიც წლის განმავლობაში მქონდა:)

კითხვის გაგრძელება →

24: The Death of All the Romance

რამდენი ამის მსგავსი მუსიკალური ვიდეო, კადრი კინოფილმიდან მინახავს, კიდევ უფრო ცოტა – მაგრამ ბევრი – წამიკითხავს ფურცელზე და რა თქმა უნდა, მომისმენია. ყოველივე ეს ახლობელი იყო ჩემთვის, ან მინდოდა რომ ასე ყოფილიყო. თუმცა, ამ ისტორიების ფიქციურობის გაცნობიერების მიუხედავად, რატომღაც მჯეროდა რომ ოდესმე, მსგავსი რამ მეც უნდა გადამხდენოდა.

კი, იყო სიყვარული. ბევრი სიყვარული. არც თუ ისე სიყვარული, მაგრამ ბევრი. მაგრამ, დროა გამოვაცხადო, რომ რომანტიკა ჩემს ცხოვრებაში მოკვდა:) ყოველ შემთხვავაში, ჩემი მხრიდან:) პანდორას ყუთი ნაშთით:)

გასეირნება მთაში

…მიუხედავად იმისა, რომ გზა მთაწმინდის პარკიდან პანთეონამდე და ქვევით – მშობლიური გამონაბოლქვით გაჟღენთილ ქუჩებამდე, გაცილებით უფრო მოკლე და ადვილად დასაძლევი აღმოჩნდა, ვიდრე თბილისის ანძის ამ მიმდებარე ტერიტორიაზე ქვემოდან ზემოთ ლაშქრობა, მე მაინც იმ პოზიციაზე ვრჩები, რომ რომ /პირველად დავწერე 2 რომ ერთად:)/ არა დღევანდელი “ვიკიშეხვედრა”, ვერცერთი საყვარელი და ძვირფასი ადამიანი, თუ რაიმე სხვა, უსულო, მაგრამ არანაკლებ ძვირფასი ნივთი, იქ ასვლას ვერ მაიძულებდა; განსაკუთრებით კი იმ ტემპებში, რომლებშიც ეს დღეს მე და მერაბმა მოვახერხეთ.

ვარდისფერი კიბეებით მორთული ბილიკი, რომელიც მამადავითის ეკლესიის შემდეგ, სიმბოლურად, თითქოს მარადიული უსასრულობისკენ იჭიმება, ჩემდა გასაკვირად, ვანდალიზმის, მკოცნავი წყვილების, ალკოჰოლის მშთანქავი სხვადასხვა ასაკის მოქალაქეების და აქა-იქ უცნაური ხმებისა თუ მოძრაობების ნაკლებობით გამოირჩეოდა; თუმცა, ალბათ, ამ მოულოდნელ გარემოებათა უმეტესობა სეზონური თავისებურებით იყო განპირობებული, რაც გამწარებულ ბობღვას სიწყნარეში კიდევ უფრო დამღლელს და არასაინტერესოს ხდიდა…

Continue reading

ირისტონი

И, вроде, жив и здоров,
И, вроде, жить не тужить.
Так откуда взялась печаль?

– КИНО – ” Печаль”

რამდენიმე საათის წინ მობილურზე მოკლე ტექსტური შეტყობინების სახით მოსულმა საყვედურმა [ქართულად რაღაც არაეფექტურად ჟღერს სიტყვა упрёк], რომელიც ჩემს მოკითხვაზე ერთგვარ რეაქციას წარმოადგენდა, ჩემი ბავშვობის მეგობარი – წიკო გამახსენა, კონკრეტულად კი ის სიტუაციები, როცა მას სახლის ნომერზე ვურეკავდი /თითქოს მაშინ მობილური ვინმეს ქონოდა:)/. ამ იშვიათი მოვლენების დროს, ჩემს ფრაზას – “ალო, წიკო, გიგა ვარ, როგორ ხარ?” ყოველთვის მოყვებოდა პასუხი: “ჰა, რა შარში გაები?”. სამწუხაროდ, თუ საბედნიეროდ, არც მაშინ და ორჯერ საბედნიეროდ არც ეხლა, ჩემი მოკითხვა არანაირი ფარული ზრახვებისა თუ სხვა მეტ-ნაკლებად ხელოვნური და დაგეგმილი პროცესების ერთ-ერთ დამხმარე საშუალებას არ წარმოადგენს.

პირიქით, ჩემი “მოკითხვა” – ეს ის იშვიათი შემთხვევაა, როდესაც საკუთარ სოროს მოშორებული, ყოველ ნაბიჯზე სიყალბით და ფარსით გაჯერებული, მაქსიმალურად ვცდილობ პოზიტიური ემოციების მოზიდვას და სრული გულწრფელობით, სახეზე ამ ეიფორიით გამოწვეული ღიმილით და ინფანტილიზმისთვის დამახასიათებელი სხვა თვისებებით [ერთი სიტყვით, ყოველგვარ გარე თავდაცვით ბოროტებას ჩამოშორებული], მობილური ტელეფონის ეკრანზე ტექსტის აკრეფვას და მის ადრესატისთვის გაგზავნას. სწორედ, ასეთი არამარტივი თავისებურებების მატარებელია ბევრი ადამიანისთვის ბანალური კითხვა – “Yvelaferi kargadaa?”, რომელიც ორ წამში იკრიფება და წამზე ნაკლებ დროში აღწევს მიმღებამდე… შესაბამისად,  პასუხი: “Ra shav-bneli azrebi gacuxebs garijrajze?” და მომდევნო კილო-თქმები არ არის ის, რისი მოსმენაც ყველაფერი ამის შემდეგ მოგინდება.

კითხვის გაგრძელება →

ან რავი

…დაახლოებით ორ წელიწადზე მეტი დამჭირდა იმისთვის, რომ კომპიუტერის მონიტორის წინ მჯდარმა, ხელში კლავიატურამომარჯვებულმა უარი მეთქვა აქამდე ასე ახლობელ ავტოკალამსა და ფურცელზე და ჩემი სხეულის უკიდურეს ზედა ნაწილში დაგროვებული სიტყვათა კონები ციფრული გზით უკვდავმეყო. თუმცა, ეს პროცესი, როგორც უკვე ვთქვი თუ დავწერე, საკმაოდ გაჭიანურდა და ბევრ დისკომფორტისმომტან შეგრძნებასთან იყო დაკავშირებული (სხვებს – უფრო მარტივად გამოუვიდათ).

როგორც არ უნდა იყოს, ახლაც, როცა ამ პოსტს ვწერს, ჩემს საყვარელ მაკბუკუნას ვარ მიჯაჭვული, მიუხედავად იმისა, რომ გამომთვლელ მანქანისად ოდესღაცწოდებულ მექანიზმთან განკუთვნილი დროის უმეტესობას, ანუ რა დასამალია – მთელს დღეს, ჩემს მიერ ახლადაწყობილ დესკტოპთან ვატარებ. ეს ყველაფერი კი იმიტომ ვახსენე, რომ როგორც კალამიდან კომპიუტერზე გადაბარგება, ისე ლეპტოპის შემდეგ დესკტოპზე ხშირ-ხშირად ტექსტების კრეფა, არანაკლებ არაკომფორტული აღმოჩნდა ჩემთვის.

კითხვის გაგრძელება →

Антананариву

Никто и никому ничто не должен.
Тем более я, тем более я,
Тем более мне, тем более мне.

– Земфира “Тем Более”

დღეს შუადღის პირველის ნახევარზე მობილურზე შემომავალმა ზარმა გამაღვიძა, რომელიც იმ ადამიანის მიერ იყო ინიციერებული, რომლისგანაც საკმაოდ უცნაურ, ბევრისთვის მიუღებელ-გაუგებარ-გამო/ამოუცნობ ვითარებაში, ერთმანეთთან რთულ კავშირში მყოფი სამი ნივთი: პრინტერი, პლინტუსები და ნატურალური თაფლი გამომეცა სახსოვრად და შესაბამისად, პირად საკუთრებაში. თანაც, ჩემი მხრიდან მათ მოსაპოვებლად გაღებული ფინანსური თუ ფიზიკური დანანახარჯი მხოლოდ მათ ადგილსამყოფელამდე მისასვლელ მგზავრობის თანხაში და თვით ამ მანძილის დაფარვაში გამოიხატა.

როგორც არ უნდა იყოს, ჩემი გაღვიძების ფაქტით გაღიზიანებულმა /თუ რაიმე სხვა მიზეზის გამო/, ზარს არ ვუპასუხე; მიუხედავად იმისა, რომ ამ ადამიანის  ამჟამინდელი დისკოლაციის ადგილის შესახებ, რამდენიმე დღით ადრე, საკმაოდ ინტენსიურად ვიყავი დაინტერესებული. “ვაა, როგორ ხარ?”, “სად დაიკარე?”, “რატომ აღარ რეკავ?” და მსგავსი ესთეთიკისა თუ შინაარსის კითხვები, ჯერ-ერთი არაბუნებრივად გამომდის და სწორედ ამ გულის არასიღრმისეულობის გამო, მათი არც დასმა და არც მოსმენა მიყვარს, რადგან ყოველთვის მგონია, რომ სხვებიც მათ ჩემსავით ვალდებულების მოხდის ან მარტივად, სხვა რამეზე საუბრის უუნარობის ან შეუძლებლობის გამო იყენებენ.

კითხვის გაგრძელება →

I’m Not In Love

I’m not in love, so don’t forget it
It’s just some silly phase that I’m going through.
And just because, I call you up
Hey, don’t get me wrong, don’t think that you got it made.
I’m not in love, no, no.

Oh, it’s just because…

I’d like to see you, but then again
That doesn’t mean, you mean that much to me.
So, if I call you, don’t make no fuss,
Don’t tell your friends about the two of us.
I’m not in love, no, no.

Oh, its just because…

I keep your picture, up on my wall.
It hides a nasty stain that’s lying there.
So, don’t you ask me to give it back,
You know it doesn’t mean that much to me.
I’m not in love, no, no.

Oh, its just because…

Ooooh, you wait a long time for me
Whats’ the matter? Big boys don’t cry!

I’m not in love, so just forget it.
It’s just a silly phase that I’m goin’ through.
And just because, I call you up,
Don’t get me wrong, don’t think that you got it made.

I’m not in love, no, no…

მინდოდა ახლა დალევა მე კიდე?:)

No Regrets

ჰუმანოიდთან (ლაშა გაბუნია და ბანჯგვლიანი ფეხები არაფერ შუაშია) ერთად, დღეს ვაკის პარკის ქალი დავლაშქრეთ ფეხით და მერე იქედან კუს ტბის გზისკენ გადავჭერით. შუალედში საქართველოს სამართალდამცავმა ორგანოებმა მოიკითხეს ჩვენი იქ ყოფნის მიზნების და მიზეზების შესახებ, რაზეც ყვერებიანი ქართული ტელეკომპანიების ჟურნალისტების მოწმობებმა ჩვენს ნაცვლად გასცეს პასუხი და გზა გავაგრძელეთ. ვინც თბილისის ამ დისტანციურად განლაგებულ ტერიტორიას ჩვენგან განსხვავებული მიზნებისთვის იყენებს, მინდა ვაცნობო, რომ არ ღირს მანქანის მანდ გააჩერება, პატრულირებენ:)

როგორც იქნა ავაღწიეთ დანიშნულების წერტილამდე და ცხელმა ჩაიმ იქვე მდგარ კაფეში ცოტა აზრზე მომიყვანა. სიცივე რომ არა, დისკომფორტი, ჩემდა გასაკვირად, საერთოდ არ მიგრძვნია. მერე კაფედან თავის საყვარელ ადგილზე წამიყვანა, საიდანაც მთელი ქალაქის ხედი მოჩანს; მარა ისეთი გაყინული ვიყავი, რომ ვერც სურათი გადავუღე და ვერც რაიმე სხვა მომენტი დავიჭირე. Britney-ს “I’m Not a Girl, Not Yet a Woman”-ის კლიპი გამახსენა ჩასავარდნმა და წამღერების შემდეგ, ჩემი თავის იდიოტიზმის ხარისხზე გამეცინა.

მერე რამე რომანტიული უნდა მომხდარიყო, მარა არ მოხდა:) ძალიან ციოდა, ძალიან ბნელოდა, ძალიან შორს ვიყავი, ვერ ვაკონტროლებდი სიტუაციას. მოკლედ – გავიზარდე…

კაფეში და უკანა გზაზე ნათლულმა დამირეკა, ამოგივლიო და ჩაგიყვანთო, მარა ჩემს პასუხზე, 10 წუთში მოგწერ მესიჯს-მეთქი, ეგრევე მიხვდა რაშიც იყო საქმე და შემეშვა. ყოველთვის მიყვარდა, როცა ადამიანებს ჩემი ერთი სიტყვით ესმოდათ; სწორედ ამ თვისების გამო ვაფასებ ძველ მეგობრებს:) ვოტ:) ზედმეტი შესავლები არაა საჭირო:)

მთელი გზა კუს ტბისკენ, კაფეში და უკან რაღაც ბევრ სისულელეზე ვილაპარაკე, რომელზეც არ უნდა მელაპარაკა. მაგრამ, რახან ასე მოხდა, ვფიქრობ, ასეც იყო საჭირო. ესე იგი აუცილებელია და უნდა დავიცალო. ესე იგი მაწუხებს და უნდა ვთქვა. ესე იგი, ჩემთვის არ არის სულ ერთი. არც ჰუმანოიდი, არც ის რასაც ვამბობ. თუმცა, ყოველთვის ვიცოდი და ღრმად მწამდა, რომ “ექს-ფაილი” არცერთმა მხარემ არ უნდა გახსნას ურთიერთობის საწყის ეტაპზე, ეს ბევრ ცუდ გრძობას იწვევს და აღძრავს [შედარებები – ცუდია, მართლა].

როგორც არ უნდა იყოს, სახლში მოსულს “ჯეოსელის” ჟურნალისთვის პატარა ტექსტი დამხვდა გადასათარგმნი. ჩავიძირები ეხლა სამუშაოში და შევეშვები ცუდ ფიქრებს. მეორე ადამიანს ვუთხარი უკვე უარი ინტიმის დარღვევაზე. დაპროგრამებულები არ ვართ, რაც იქნება – იქნება, არ მეშინია და მაინტერესებს. არ მკიდია, ესაა მთავარი.

ლოლა! დამტენი რატო წაიღე? :(

ავთოს და თამილას ხბო

Do you think I’m sexy? Do you think I really care?

ისევ K’s Choice-ის აქტიური მოსმენა დავიწყე. ძალიან საკუთარ თავზე ორიენტირებული ტექსტებია, თან ქალწულის დაწერილი. ეს კი კარგს არაფერს ნიშნავს. ისევ გაურკვევლობაში ვარ, ისევ არ ვიცი რა მინდა, რა მჭირდება, რა იყო და რა იქნება. თუმცა, როგორც ყოველთვის, ეს მხოლოდ მე და ბლოგმა ვიცით:) სხვისი რა საქმეა?:) მალე გამივლის, ალბათ.

მოვრჩი! 10 საათზე მოვრჩი სტატიის წერას და გადავაგზავნე:) მიხარია:) დილის 6-ზე ავდექი დღეს:) თუმცა ვერ ვხდები, რის გამო მეღვიძებოდა ყოველ ნახევარ საათში – სტატია რომ მქონდა დასაწერი და მოზღვავებული პასუხისმგებლობის გრძობა დამატყდა თავს, თუ ჰუმანოიდთან ერთად წოლა იყო მიუჩვეველი. მე მაინც მეორე მგონია:)

პირველზე ღამით კროკერმა დამირეკა და გამოსვლა უნდოდა თავის ბავშვობის მეგობართან ერთად. მთვრალი იყო. მეც მინდოდა დალევა, მაგრამ ბოლო დროს ვერ ვთვრები. რაღაც ფსიქოლოგიური მომენტია, გონება არ ითიშება. 2 ლიტრი არყის შემდეგაც კი. მერე უცებ 2 წუთში ვთვრები და ძილის მორევს მივეცემი. ასეთი სიმთვრალე კი არ მინდა. ასეა თუ ისეა, უარის თქმა მომიწია, განა იმიტომ, რომ არ მინდოდა ნახვა ანდა გვიან იყო, უბრალოდ – მარტო არ ვიყავი:) არა, ხშირად არ ვარ მარტო, მაგრამ ეხლა სხვა არავის შემოშვება არ მინდოდა ამ ინტიმში:) ნეტავ რას უნდა ნიშნავდეს?

ჩემი ინტიმი კი 8 საათზე წავიდა ჩემგან:) ნუ, შუალედში სამსახურში გასვლა მოუწია და მე ოთხი საათი მეძინა. ძალიან უცნაური ურთიერთობაა. მსგავსი რამ ცხოვრებაში არ მქონია. როგორც წესი, როცა ასეთი გაურკვევლობაა სხვა ადამიანთან, თავის არიდებას ვცდილობ. თუმცა, რაღაც უცნაურად დაიწყო თავიდანვე და მე უბრალოდ, ვყვები – მივყვები დინებას. რა იქნება – არ ვიცი. თუმცა, ჯერ კიდევ მისი სუნი მაქვს ტანსაცმელზე და მსიამოვნებს:) ე.ი. ჯერ ყველაფერი კარგადაა:)

ახლა ლოლას ველაპარაკე სკაიპში, მოვა:) და კიდე დედის ველოდები:) Iluxa-მ კი Elisa-ს DVD იშოვა როგორც იქნა. Italians do it better! მაგრამ I don’t think so.

Сегодня мы играем эту программу в последний раз…

მჯერა

ნორმალური ადამიანები (ჰო, ვიცი, რომ ნევროპათოლოგებს, ფსიქოლოგებს და ფსიქიატრებს არ მოსწონთ ასეთი ფორმულირება) თავიანთ დღიურებში ჩანაწერებს დღის ბოლოს აკეთებენ. მე კიდევ, მას შემდეგ, რაც ბლოგში პოსტვა ხელახლა  გადავწყვიტე, ჩანაწერებს 2-3 და 4 საათზე ვაკეთებ, თუმცა დიდი იმედი მაქვს, რომ მალე ეს ყველაფერი შეიცვლება და იმ რეჟიმში ჩავჯდები, რომელშიც ყოველთვის მინდოდა ვყოფილიყავი და რომელიც (დიდი ძალისხმევის შემდეგ, ასე თუ ისე დარეგულირებული) თავის დროზე, ერთმა შარსებამ დამირღვია. როცა ამის შესახებ პირველად ვუთხარი, მგონი გაუკვირდა და არ შეიმჩნია, თუმცა ახლა, როცა უკეთ გამიცნო, ალბათ ხვდება რომ ეს უბრალოდ წუწუნი არ ყოფილა, არამედ რეალური პრობლემა, რომელიც კომპლექტში მომყვება:)

როგორც არ უნდა იყოს, მოვრჩი ჯეოსელის ჟურნალის სტატიების თარგმნას, რომელიც საგანგებო რეჟიმში სალომე დეიდამ მომაწოდა:) ამდენი გვერდი ასეთ მცირე დროში არასოდეს მითარგმნია. რა გამოვიდა, ეს სხვა საქმეა:) არა ჩემი – კორექტორების.

8 საათზე გაღვიძებულმა, კროკერს რესტორანში წასვლაზე შემოთავაზებას ვუთხარი უარი. ნუ, ჯერ იმიტომ, რომ ტელეფონზე ვლაპარაკობდი [არიან ისეთებიც, ვისაც 1 წუთზე მეტს ვესაუბრები] და ვერანაირად ვერ მოვახერხე სკაიპში პასუხი და რომც მეპასუხა, მაინც უარი იქნებოდა (რომელიმე ორიგინალური ფორმით), რადგან ღრმად მწამდა, რომ დღეს სტატია უნდა დამეწერა და პრინციპში, ამ მომენტამდეც მწამს.

სტატიაზე გამახსენდა… პოსტებს შორის უზარმაზარი შუალედების შესავსებად, გადავწყვიტე, რომ ჩემს სტატიებს ჩავსვავ უკანა თარიღით. ჯერ Georgian Journal-ში გამოქვეყნებულებით დავიწყებ და მერე სხვებზე გადავალ. თან ყველაფერი ეს ჩემი პუბლიკაციების სიის მოწესრიგებაში დამეხმარება:) ისე, GJ შედარებით ახალი სამუშაოა და ალბათ, ოდესმე დავწერ როგორ დავიწყე იქ მუშაობა, თუმცა აუცილებლად იმავე კონდიციაში უნდა ვიყო:) სხვანაირად არ გამოვა – მცხვენია:)

ხვალ დიდი დღე მაქვს:) ჰუმანოიდური რასის ერთ-ერთ წარმომადგენელთან ვიწვები ერთ ლოგინში. რა გამოვა ამ ყველაფრიდან, არ ვიცი. მარა ძალიან ცუდიც, რო არ იქნება – მჯერა:)

ამ ბოლო დროს, რაღაც ყველაფრის მჯერა:) [აი, პოსტის სათაურიც მოვიფიქრე] თოვლის ბაბუის კი არ მჯეროდა. არასოდეს:)

Tell Me Lies: Tell Me Sweet Little Lies

კი, მჯერა, რომ როცა ადამიანები, არც ისე შორეულ წარსულში, აკეთებნენ ჩანაწერებს თავიანთ დღიურებში და ახლა უკვე პოსტავენ პოსტებს მეტ-ნაკლებად პერსონალურ ბლოგებზე (რა ველურადაც არ უნდა ჟღერდეს) პირადულ ცხოვრებისეულ პერიპეტიებზე და განსაკუთრებით – კონკრეტულ ადამიანებზე მათ ფასდაუდებელ ცხოვრებაში, ქვეცნობიერად სჯეროდათ (სჯერათ) თუ სწამდათ (სწამთ), რომ ამ ჩანაწერებს ადრე თუ გვიან იხილავდა მათი ადრესატი [ნუ, ყოველ შემთხვევაში, მე პირადად, გავაცნობიერე, რომ ჩემი თინეიჯერობისდროინდელი ნაჯღაბნები სწორად ამ მიზანს ემსახურებოდა. ეს შეგრძნება კი მაშინ მძაფრთდებოდა, როცა ვინმე პოულობდა ამ ნაწერებს და მათი შინაარსის გაცნობას ცდილობდა, მე კი – ხელიდან გამოგლეჯვას ვცდილობდი; ყველაფერ ამას ყოველთვის მოსდევდა კითხვა – თუ არ გინდა, რომ წაიკითხონ – რატომ წერ? რავი, ალბათ მინდოდა, რომ წაეკითხათ:) მარა, ყოველ შემთხვევაში – არა ჩემს თვალწინ].

ყველაფერი ეს კარგი (ჟღერს!), მარა ეხლა სიტუაცია ცოტა გართულდა და ზუსტად ვიცი, რომ რაც არ უნდა დავწერო აქ, ჩემს პირად ცხოვრებაში მიმდინარე მოვლენებზე, უფრო კი – ემოციურად დატვირთულებზე, მისი მთავარი მოქმედი გმირები (გაცვეთილია, მაგრამ სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე) წაიკითხავენ ამ ყველაფერს. შესაბამისად, მიჩნდება კითხვა – თუ ვიცი, რომ ამ ბლოგზე პოსტებს წაიკითხავს ის ადამიანი, ვისაც ყველაფერ იმას, რასაც განვიცდი პირში ვერ ვეუბნები და პრინციპში, არც ვხედავ იმის საჭიროებას, რომ ვუთხრა, მაშინ რა აზრი აქვს აქ რამის დაწერას?

და თუ აქ არაფერს არ დავწერ, მაშინ რა აზრი აქვს საერთოდ ამ ბლოგს:) მოკლედ, მეგობრებო, კარგ ადგილას არ ვარ:) (გააჩნია, რა მხრიდან შევხედავთ ამ ადგილს, რა თქმა უნდა). შევეცდები, რაიმე შიფრი მოვიგონო, რომელსაც მე და მხოლოდ მე გავარჩევ და არავითარ შემთხვევაში – ეპოსის გმირი:)

Может быть даже… ვამბობდი?! მარა, მე თვითონაც არ მეგონა, რომ ეს ასე მალე მოხდებოდა:) [ეს უკვე დაშიფრული ტექსტი იყო]

***

Сыпь, гармоника. Скука… Скука…
Гармонист пальцы льет вольной.
Пей со мною, паршивая сука.
Пей со мной.

Излюбили тебя, измызгали –
Невтерпеж.
Что ж ты смотришь так синими брызгами?
Иль в морду хошь?

В огород бы тебя на чучело,
Пугать ворон.
До печенок меня замучила
Со всех сторон.

Сыпь, гармоника. Сыпь, моя частая.
Пей, выдра, пей.
Мне бы лучше вон ту, сисястую, –
Она глупей.

Я средь женщин тебя не впервую…
Немало вас,
Но такой вот, как ты со стервою
Лишь в первый раз.

Чем больнее, тем звонче,
То здесь, то там.
Я с собой не покончу,
Иди к чертям.

К вашей своре собачьей
Пора простыть.
Дорогая, я плачу,
Прости… прости…

(С. Есенин, 1925)